Elektronisch patiëntendossier

‘Het niveau van de beschaving van een samenleving kun je afmeten aan de wijze waarop met ouderen wordt omgegaan’,  Simone de Beauvoir.

 Jaarlijks 1200 doden en 19000 vermijdbare opnames, doordat er potentieel vermijdbare fouten met geneesmiddelen worden gemaakt. Dit is op basis van cijfers gepubliceerd door de HARM-studie (Hospital Admissions Related to Medication) uit 2006. Gelukkig voor de onderzoekers een schrikbarende uitkomst, want met zo’n acroniem kun je eigenlijk ook niet zeggen dat het allemaal wel meevalt. Deze studie wordt aangehaald als de reden om communicatie te verbeteren tussen behandelaars zodat medicatiegerelateerde fouten gereduceerd kunnen worden, klopt dit?  Ziedaar de oplossing van onze problemen, het elektronisch patiëntendossier (EPD), ons eigen paard van Troje.

Niets dan lof voor de HARM-studie, zover ik in staat ben dat te beoordelen voldoet die aan de voorwaarden van gedegen onderzoek. En met heldere conclusies, namelijk ouderdom, therapieontrouw, verminderde cognitie, verminderde nierfunctie en niet zelfstandig wonen zijn risicofactoren voor potentieel vermijdbare fouten. Klinkt allemaal logisch en aannemelijk, heeft iemand erover nagedacht hoe elektronisch registeren en uitwisselen ons hierbij zal helpen? Zolang er geen wekker of Dr. Kawashima’s braintraining in het EPD wordt ingebouwd in het EPD lijkt me de toegevoegde waarde zeer beperkt. Des te meer gezien de tweede conclusie uit het onderzoek. Tegen de verwachting van de onderzoekers in, was het aantal behandelaren dat bij de patiënt betrokken was geen risicofactor. Oftewel, datgene waarvoor het EPD bedoeld is, nl. communicatie tussen behandelaren verbeteren, is het probleem niet.  Daarentegen haal je wel een scala van problemen met invoering in huis betreffende veiligheidsrisico’s. Het elektronisch patiëntendossier wordt het middel, 400.000 BIG-geregistreerde mensen creëren de mogelijkheid en financiële of nieuwsgierige prikkels het motief. De 200 agenten die illegaal over de elektronische schouder van hun collega’s meekeken bij  Robin van Persie, kunnen u er meer over vertellen.

If you’re not part of the solution, ………… Door alle commotie en discussie rond het EPD leidt dit af van de werkelijke conclusies van de HARM-studie. Namelijk dat onze, veelal bejaarde, medemens nogal moeite heeft met het juist innemen van zijn/haar medicijnen. Het gaat eigenlijk verrassend vaak goed, als je bedenkt dat de meeste patiënten vaak alleen de kleur weten. De aanbeveling van de studie die wordt gedaan voor extra medicatiebegeleiding lijkt me dan ook een zinnige. Echter uit eigen ervaring weet ik dat initiatieven hiervoor vaak stuiten op een gebrek aan tijd en geld. Ouderen zijn niet ‘sexy’ en dat komt in onze budgettering tot uiting, loop maar eens een verpleeg- of verzorgingshuis binnen en u weet wat ik bedoel.

Misschien wordt het tijd daar nu wat aan te doen, want over ongeveer 20.000 nachtjes slapen weten u en ik niets meer van deze weblog,  alleen nog de kleur van onze medicijnen. 

 Marco Krukerink

Disclaimer: Marco Krukerink, lid van de werkgroep Politiek en Maatschappij, schreef dit artikel op eigen naam en niet namens de werkgroep Politiek en Maatschappij van de LOVAH