Een reactie op het artikel in het MC over de demissionair minister van VWS
T. Versteegde
De opmerkingen van minister Klink (MC 10/2010: 428) zijn geruststellend, vergeleken met het schrikbeeld dat de functionele bekostiging en de marktwerking in de zorg bij je oproepen: ‘De oudere patiënt met diabetes, COPD en een hoge bloeddruk die in de eerste lijn al op vier verschillende adressen zijn zorg moet halen; de dokter die om zijn inkomen te behouden, uren extra besteedt aan administratie in plaats van aan patiëntenzorg.’
Nu noemt de minister Kli
nk dat: de chronische patiënt kiest van nature voor de eerste lijn; de huisarts verdient de voorkeur als hoofdaannemer van een keten-DBC en transparantie in de zorg leidt tot onderlinge dynamiek tussen professionals en zo tot een verbetering van de kwaliteit. Dat klinkt goed.
Wat mij echter opvalt, is de economische benadering in het hele stuk. Het woord kwaliteit valt herhaaldelijk, maar geen enkele keer wordt gerefereerd aan de competenties van een huisarts zoals beschreven in de Europese definitie van kwaliteit van zorg door de European Academy of Teachers in General Practice (Network within WONCA Europe) uit 2005. Hierin wordt het belang van communicatie, een holistische benadering en het contextueel handelen beschreven. Het eerder genoemde menselijke aspect van de huisartsenzorg. Buiten het medisch handelen zie ik deze punten niet of nauwelijks terugkomen in de minimale dataset of de discussie over prestatie-indicatoren, de maat om kwaliteit te meten.
Minister Klink ziet een kwaliteitsverbetering voor zich doordat de arts die een diagnose stelt, de richtlijn op zijn computerscherm krijgt, net als zijn resultaten. Bij goede huisartsenzorg heb ik echter een beeld voor ogen van een arts die zijn patiënt ziet (de hulpvraag, de context en zijn individuele behoefte) in plaats van naar de computer kijkt.
Gearchiveerd onder: Zonder categorie getagged: | Klink,medisch contact,prestatie indicatoren,tessa versteegde,WONCA
