Kwaliteitsindicatoren

Kwaliteitsindicatoren 71 indicatoren voor het medisch handelen. En 12 indicatoren voor de praktijkorganisatie. Waar ik nu op mijn blauwe ogen zou worden geloofd als welwillende en capabele huisarts, binnenkort voldoe ik pas indien ik voldoende indicatoren kan afvinken. Ik ben zo goed als mijn lijstje. Past helemaal in de huidige trend van marktwerking, transparantie en verantwoording afleggen. En helaas is de ICT met zulke rasse schreden vooruitgegaan dat zulke ‘big brother’ projecten technisch realiseerbaar worden. Uitgangspunt is om de kwaliteit van zorg voor onze patiënten te verbeteren. Mijn onderhuids verzet tegen dit soort maatregelen verbaast mezelf telkens weer, alsof ik zelf niet weet dat patiënten beter af zijn bij goede registratie. Een ieder die een boek van Dr. Atul Gawande gelezen heeft weet dat er nog een wereld te winnen is in de verbetering van patiëntenzorg, ook voor de toegewijde dokter. Vanwaar dan die irritatie? Simpele koudwatervrees? Het door beleidsmakers, lees: geen dokters, opleggen van maatregelen helpt natuurlijk niet. En ook contact met Engelse collega’s, die al jaren bekend zijn met Quality outcome Framework (QOF), kwaliteitsindicatoren op z’n Brits, maakt niet enthousiast. Inkomensafhankelijkheid van QOF’s leidt tot het rondsturen van anti-rook folders, mensen terugbestellen voor enkel de bloeddruk, niet voor hun gezondheid, maar om de ‘targets’ te halen. Huisartseigen persoonlijke zorg die je niet terugvindt in het woud van getallen. En financieel wordt je er ook al niet beter van; Met de QOF’s als schoolvoorbeeld van een ‘catch-22’. Of je haalt je quota’s niet, punt. Of je haalt de quota’s wel, waarop die naar boven worden aangescherpt. Oftewel, je haalt je quota’s niet. Dit is een andere realiteit dan diegene waarin beleidsmakers zich bewegen. Waar beleidsmakers transparantie, meetbaarheid en verbetering zien, zien huisartsen administratie, controle en beperkingen. Net zo’n verschil in realiteit als u en een mestkever die tegen dezelfde berg stront aankijken.

Het verschil van opvatting komt niet door een verschil in doelstellingen, want beleidsmakers en huisartsen willen allebei dat er goede zorg geleverd wordt. Waar, mijns inziens, de crux zit, is dat ICT toepassingen kwaliteitsindicatoren wel mogelijk maken, maar dit nog in zo’n primitieve vorm gegoten is, dat dit praktisch nog niet werkbaar is. Het moeten omgaan met een tijdsrovende, weinig intuïtieve toepassing die geen recht doet aan goede zorg roept verzet op van een ieder die de indicatoren moet gebruiken. Een beetje zoals de eerste vuurwapens, die de eerste 100 jaar gevaarlijker waren voor diegene die ze hanteerde dan diegene waarop gericht werd. Zolang toepassingen nog niet voldoende uitgekristalliseerd zijn, moet je, denk ik, goed nadenken voor je ze inzet op het slagveld of in de spreekkamer. Als beleidsmakers zich dat realiseren, dan komt het helemaal goed met de kwaliteitsindicatoren……en de (verbeterde) zorg voor onze patiënten.

Disclaimer: Marco Krukerink, lid van de werkgroep Politiek en Maatschappij, schreef dit artikel op eigen naam en niet namens de werkgroep Politiek en Maatschappij van de LOVAH